HomeContact Onssitemap
Geschiedenis

De kinderprogramma’s varieerden inhoudelijk van handenarbeid en de planten-en dierenwereld tot geschiedenis en aardrijkskunde. Enkele bekende programma’s uit de eerste jaren van de STVS waren Flipper (gesponsord door Suralco), The Fugitive en Bonanza, namen die ongetwijfeld nostalgische herinneringen oproepen bij oudere kijkers. Niet iedereen in het land was even gelukkig met invoering van het beeldmedium. Zo liet de Surinaamse Mulo-Vereniging een waarschuwend geluid horen omdat de televisie "een veel indringender medium is dan men doorgaans wel vermoedt; een medium dat ... zoveel invloed uitoefent dat het belangrijke wijzigingen veroorzaakt in het levenspatroon".

Studio


Daarbij werd gewezen op het essentieel gevaar dat het beeld als norm gaat functioneren, het gevaar dat de TV mensen zou vormen die aan de zintuiglijke prikkeling via de beeldbuis een zo grote plaats in hun vrijetijdsbesteding geven, dat er voor persoonlijke intellectuele of artistieke activiteit geen tijd en geen lust meer overblijven.

De TV heeft de mogelijkheid in zich om de mens van medespeler in het werelddrama te maken tot toeschouwer die zich passief laat vermaken. Het gevaar zou bestaan dat de commercie de inhoud en het gehalte van de uitzendingen bepaalt, schoolkinderen te laat naar bed gaan, wat nadelig kan werken op hun schoolprestaties. De grootste voorzichtigheid zou dringend geboden zijn, mede omdat een groot deel van de programma's uit het buitenland kwam. De invoering van de TV zou een uitdaging vormen voor alle ouders, opvoeders en geestelijke leiders om er iets goeds van te maken.

De waarschuwing gold vooral het televisiegebruik dat de passiviteit, de nivellering en de geestelijke uitholling is bevorderd. Een goed gebruik vereist een grote mate van geestelijke activiteit, zelftucht en kritische zin.
"De invoering der tv. brengt voor alle instellingen die werkzaam zijn op het terrein der geestelijke volksgezondheid, voor alle religieuze en culturele organisaties, voor onderwijs en jeugdwerk, en voor de politieke organen die dienen voor de opbouw en bescherming van een gezonde democratie, een geweldige uitdaging en een grote verantwoordelijkheid met zich” .

     De STVS breidde na de goede start haar activiteiten voortdurend uit. Vooral na de omschakeling in 1968 van 50 naar 60 cycles. De zender had via versterkers aan de 120 meter hoge mast, een beeldvermogen van 6.000 watt en een geluidsvermogen van 3.000 watt.
Om zoveel als mogelijk mensen in de gelegenheid te stellen een televisietoestel aan te schaffen, verleende de regering tijdelijk vrijstelling van invoerrechten, zodat de toestellen betaalbaar zouden zijn voor een grote groep.


 
 
Click to see real size
Mede hierdoor nam het aantal toestellen snel toe en op het eind van 1968 waren er naar schatting 25.000 in gebruik.
Tien jaar na de start van de STVS was het aantal toestellen opgelopen tot ongeveer 35.000. De kijkdichtheid was groot, mede omdat meer mensen keken naar
één toestel. Mensen die zich (nog) geen toestel konden permitteren, gingen bij buren, familie of vrienden kijken of getroostten zich de inspanning om voor de etalages van sommige handelszaken te gaan staan, die 's avonds televisietoestellen aan hadden staan.       
                        
Het bereik van de STVS was beperkt tot Paramaribo en omgeving. Met relaiszenders werd geprobeerd de ontvangst uit te breiden in het land. Dit is gelukt op de verre binnenlanden na.
In 1978 kreeg de televisie in Suriname een echte omwenteling met de ingebruikname van de 'schotel antenne' die het mogelijk maakte dat wedstrijden van het wereldkampioenschap voetbal van 1978 in Argentinië rechtstreeks konden worden uitgezonden. Om de aanschaf van de schotel mogelijk te maken, werd een geldinzamelingsactie gehouden, die door de bevolking royaal werd bejegend en het benodigde bedrag, 250.000 gulden, opbracht. De schotel maakte niet alleen de rechtstreekse uitzending van sportevenementen mogelijk, in 1978 maakte ook het Wereldnieuws in Beeld zijn intrede in de Surinaamse huiskamers.